گتوي شهري

مهدی حسن نژاد عمران

دانشجوي كارشناسي ارشد جغرافیا و برنامه ريزي شهري، واحد تهران مركز

 

گتو يك واژه ايتاليايي كه از ريشه Gietto گرفته شده است كه اولين بار در سال 1516 به عنوان گتو در شهر ونيز به كار رفته است در ونيز نام گتو محله يك كارخانه آهن قديمي بود كه يهوديان در آن زندگي مي كردند گتو به طور كلي به محله هاي يهودي نشين اطلاق مي شد كه در كشورهاي اسلامي يهوديه نام داشت پراكندگي يهوديان به دنبال دومين تخريب معبد آنها در سال 70 ميلادي به شكل پديده اي كاملا رايج درآمد و آنها در سراسر قاره اروپا جماعت‌هايي را به وجود آوردند كه در عين برخورداري از انجام دروني و پايبندي به اصول ديني و فقهي خود، از لحاظ اجتماعي از سياست همرنگي با مسيحيان پيروي مي‌كردند تعريف گتو به اين صورت است كه به محله و منطقه اي شهر گفته مي شود كه در آن اقليتهاي مذهبي قومي و زباني در نتيجه فشار اجتماعي اقتصادي و قانوني به صورت جدا از ساير گروههاي شهر زندگي مي كنند سابقه گتو نشين به دوره رم باستان و ساسانيان مي رسد كه در آنجا اسيران را در شهرها مي گرفتند و در جايي به نام گتو نگهداري مي كردند.